Poetry
Georgios Tertsetis
translated by Michael Alexandratos
A Righteous Vengeance
by Georgios Tertsetis (1800-1874)
From Απλή Γλώσσα (1847)
A handsome singer fell in love with a beautiful young man. From the fiery passion of his withered chest, a song of sorrow issued forth from his bloodless lips:
“If only I could lay by his side and listen to him speak,
to gaze at his golden hair and taste the dewy crimson of his lips.”
When the beautiful brides and maidens heard this song, they cried out:
“If a man loves a man, marriages and wedding vows will be forgotten,
every night our beds will be without men, our breasts will be barren
and our bosoms will bear no children —this is what the song foretells.”
As the feast day dawned in the provinces, the villagers gathered round. The singer carried his lute and went with them, singing his lovelorn song. When the women heard the lute’s sweet melody, they turned as pale as wilted flowers, and rage brewed in their breasts. They took up rocks and stones, hurling them at the singer where he stood. The golden lute fell silent, and the singer lay drenched in blood, with no one to sing him a mourning song.
His head was cut off by the vengeful maidens, and they threw it into a river with his lute, and the river carried them out to sea, out onto the waves, and they floated amongst them, echoing sweetly. The sea carried them to far-off islands, and many villagers heard a sweet melody at dusk and in the evening, not knowing from where it came. The little children cried out:
“it’s the sea! the sea is singing!”
The melody reached far out into the deep waters, and there it stopped, like a midnight star shining brightly, and it was as though a thousand nightingales were singing. So the nimble sailors went out in their canoes and found the lifeless head, took the lute with them, and buried both.
Since that time, young men and women play instruments and adorn their lutes in silver and gold. Mothers give birth to daughters who have the faces of angels, who sing in sweet, saintly voices. But further inland, amongst the murderesses, men take iron and burn it in a hearth until it turns red. And they brand the foreheads and backs of the women, lest the villagers rejoice over a murder that remains unavenged.
Η δικαία εκδίκησις
by Georgios Tertsetis (1800-1874)
From Απλή Γλώσσα (1847)
Τραγουδιστής πολλά εύμορφος νέον εύμορφο ερωτεύθη,
περίσσιο πάθος έβαλε στα μαραμένα στήθη,
και με τα χείλη τα χλωμά τραγούδαε τον καημόν του.
“Αγνάτια του να κάθομαι, να κρένει και ν’ ακούω,
να βλέπω τα ξανθά μαλλιά και τα δροσάτα χείλη,
πόχουν του ρόιδου τη βαφή, του μήλου την γλυκάδα”.
Και το τραγούδι του ήκουσαν οι νιές και οι πανδρευμένες·
φωνάξανε τα εύμορφα κοράσια κι οι νυφάδες:
άνδρας τον άνδρα ν’ αγαπά, σέρνει με το τραγούδι,
και γάμος κι αρραβώνιασμα θα παν λησμονημένα
και θα διαβαίνει η νύκτα μας δίχως ανδρός το πλάγι,
και τα βυζιά του κόρφου μας παιδί δεν θ’ αναστήσουν.
Πανήγυρη ξημέρωνε πέρα στα βιλαέτια
και τα χωριά μαζώχθηκαν, άνδρες, γυναίκες πάνε,
πήγε και ο τραγουδιστής κι εκράταε το λαγούτο,
κι αρχίνησε το έρημο τραγούδι να λαλάει·
και του λαγούτου η μελωδιά γλυκιά του απηλογότουν.
Οι εύμορφες κιτρίνισαν σαν τα χλωμά λουλούδια,
τόσο στα φυλλοκάρδια τους πολύς θυμός εμβήκε.
Πέτρες λιθάρια επήρανε οι νιες κι οι πανδρευμένες,
κτύπησαν τον τραγουδιστήν εκεί οπού τραγουδούσε.
Σίγησε το παιγνίδι του τ’ ολόχρυσο λαγούτο,
κείτεται κι ο τραγουδιστής άγνωστος μες στο αίμα,
και μοιρολόι δεν του λαλεί καμμιά μοιρολογίστρα·
του κόψαν το κεφάλι του τα ξώφρενα κοράσια,
και σε ποτάμι το ‘ριξαν μαζί και το λαγούτο,
και το ποτάμι τόβγαλε εις το γιαλό, στο κύμα·
συντροφιαστά πηγαίνανε κεφάλι και λαγούτο·
το κύμα οπού διαβαίνανε γλυκά ηχολογούσε·
και μέσα σε νησιά πολλά το πέλαγο τα πάγει·
ακούαν τριγύρω τα νησιά στο δειλινό, στο βράδυ,
ακούανε την μελωδιά, δεν ένιωθαν πού βγαίνει.
Φωνάξαν τα μικρά παιδιά: το πέλαγο την βγάζει.
Η μελωδιά σταμάτησε εις το βαθύ λιμάνι,
σαν άστρο στα μεσάνυχτα, που σ’ έναν τόπον φέγγει.
Και χίλια αηδόνια να λαλούν εφαίνετο πως να ‘ναι.
Πήγαν με τα μονόξυλα οι ναύτες οι πιδέξιοι
και το κεφάλι πήρανε, πήραν και το λαγούτο,
σε μνήμα τα ενταφιάσανε κεφάλι και λαγούτο.
Από τ’ εκείνον τον καιρόν μες στων νησιών τες χώρες
πανώρια βαρούν όργανα οι νιες, τα παλληκάρια,
και μες στ’ ασημοχρύσαφα στολίζουν τα λαγούτα,
γεννά τες θυγατέρες της γλυκόφωνες η μάννα
αγγέλου πο ‘χουν πρόσωπο κι αγγέλοι στο τραγούδι.
Πλην μέσα στη βαθειά στεριά, στες φόνισσες γυναίκες
οι άνδρες πήραν σίδερο και στην εστιά το κάψαν,
τες κορασιές εσφράγισαν στο μέτωπο, στην πλάτη
στο φονικό που κάμανε να μην πολυχαρούνε.
Georgios Tertsetis (1800-1874) was born on the island of Zakynthos and was a Greek historian, politician, judge and poet. He completed his studies in law at the University of Padua and subsequently fought in the Greek War of Independence. In 1847 he published a book of poetry titled Απλή Γλώσσα (Simple Language), which is notable for including the first poem in the Modern Greek language that explicitly references homosexuality. Tertsetis died in Athens on April 15, 1874.
Michael Alexandratos is a writer, researcher and publisher based in Sydney, Australia. He runs the small imprint Cycladic Press, which is dedicated to publishing books on the margins of Modern Greek culture and literature. He is currently working on the Greek edition of his anthology “The Other Side of the Moon: Greek Outsider Writing (1840-Present)”.