Poetry

Dimitris Troaditis

Μεθυσμένος

το πλήθος κραυγάζει
εγώ
ο εαυτός μου
και το είδωλό του
στον καθρέπτη

οι ιαχές διαχέονται
στην απεραντοσύνη
του δωματίου
εποχούμενες με άνεση
στις παραλίες των τοίχων

η κάμαρα διογκώνεται
από τις ουρανομήκεις
προσταγές των θεατών
που διψούν για θέαμα

το ήξερα ανέκαθεν
ότι αυτό το παράβγεμα
με τον εαυτό μου
δεν θα ‘χε αίσιο τέλος

ωστόσο παραμένω μεθυσμένος
από την    επιτυχία

Drunk

The multitude growls
me
my self
and his idol
in the mirror

the yahs are diffused
in the vastness
of the room
comfortably on board
at the shorelines of the walls

the room is being inflated
by the sky-high
demands of the spectators
who thirst for a spectacle

I already knew it
that this competition
with myself
would not end well

however, I remain drunk
from success

Translated by George Mouratidis

Οι Ανθρωποι

Όταν ο ήλιος τεμπελιάζει
οι άνθρωποι κρυώνουν
σκοτεινιάζουν παράξενα

όταν δακρύζουν τα σύννεφα
οι άνθρωποι κατρακυλούν
σε σκοτεινά λαγούμια
ανισόπεδες διαβάσεις
κι ανέμους άγευστους

όταν τα δέντρα διαμαρτύρονται
για τα σφαγμένα τους όνειρα
οι άνθρωποι αισθάνονται ανίσχυροι
στα πορνεία των εθνικών οδών

The People

When the sun slackens
the people grow cold
they darken strangely

When the clouds well up
the people fall down
into dark burrows
uneven crossings
and tasteless winds

When the trees protest
over their slaughtered dreams
the people feel powerless
in the brothels of the thoroughfares

Translated by George Mouratidis

Βλέμματα

βλέμματα ορθάνοιχτα
τρυπώνουν οι σπίθες τους
πριν βγουν τα φεγγάρια

βλέμματα καρφιά με δύναμη
τεμαχίζοντας μηνύματα
σημαδεύοντας ορίζοντες

βλέμματα πέφτουν εκεί
που είναι ακόμα σκοτάδι
που δεν έχει ξημερώσει

βλέμματα λειαίνουν βράχους
προαλείφουν τσεκούρωμα ελπίδων
κλείσιμο διόδων επιστροφής

βλέμματα θωπεύουν ξενιτιές
διευρύνουν τα χάσματα
βαθαίνουν το χάος

βλέμματα που δεν βλέπουμε
αλλά μας βλέπουν αυτά
ορθώνοντας σύνορα δακρύων

Gazes

gazes wide open
their sparks pierce
before the moons come out

gazes, hard nails
cutting messages to pieces
marking horizons

gazes fall
where it is still dark
where it has not dawned

gazes smoothen cliffs
prevent the axe blows of hope
closing passages of return

gazes caress life in foreign lands
widen the chasms
deepen the chaos

gazes we do not see
but which see us
erecting borders of tears

Translated by George Mouratidis

Dimitris Troaditis is a poet and translator. He is extensively published in Greece and Australia in numerous literary journals, websites and anthologies. He has published nine collections of poetry. He also runs tokoskino.me.

George Mouratidis is the author of the poetry collection, Angel Frankenstein (Soul Bay Press 2018) and translator of Noted Transparencies by Nikos Nomikos (Owl Press 2016).

Current Issue